Eind 2020 verliet Daniela haar geboorteplaats in Roemenië met een eenvoudige ambitie: in het buitenland geld verdienen om haar jonge dochter en familie te ondersteunen. Via een kennis op Facebook hoorde ze over werk in een autowasstraat in Londen.
De eigenaar beloofde betaalde arbeid, huisvesting en de benodigde papieren. Het aanbod klonk aantrekkelijk: mannen zouden 65 pond per dag verdienen, vrouwen 45 pond.
In november 2020 kwam Daniela aan in Londen, samen met zeven anderen uit Roemenië – onder wie een 15-jarige jongen. Al snel werd duidelijk dat de beloftes niet klopten. De groep werd direct naar de autowasstraat gebracht, waar ze niet alleen moesten werken maar ook moesten wonen. Daniela sliep samen met een man in het kleine kantoor van de eigenaar. Aanvankelijk sliepen ze op de grond; later kwamen er een bed en een bank bij.
De rest van de groep verbleef in een soort container op het terrein. De ruimte was klein, overvol en primitief ingericht. Er was nauwelijks hygiëne, en een geïmproviseerde badkamer diende tegelijk als kookplek. Met acht mensen kookten ze op een klein, provisorisch kookplaatje.
In de winter werd het leven nog zwaarder. Ze probeerden warm te blijven met twee kleine kachels, een paar dekens op de grond en hun eigen kleding als kussen. Ondertussen werkte Daniela lange dagen met het schoonmaken en poetsen van auto’s. Vooral het wassen van tapijten was zwaar: ze moest dit buiten doen, in de kou, met koud water, vaak op blote voeten en op haar knieën.
In het begin probeerde Daniela de situatie stilzwijgend te verdragen. Ze wilde haar familie – met name haar moeder en grootmoeder – niet ongerust maken. Ze bleef hopen dat de situatie zou verbeteren: dat ze hun papieren zouden krijgen, dat ze betaald zouden worden en dat de leefomstandigheden menselijker zouden worden. Die hoop bleek tevergeefs.
De eigenaar nam hun paspoorten af, zogenaamd om werkpapieren te regelen, maar gaf ze nooit terug. Betalingen bleven vrijwel uit en hun bewegingsvrijheid werd sterk beperkt. Overal in en rond de autowasstraat hingen camera’s. Daniela herinnerde zich dat elke beweging werd gevolgd. Intimidatie en vernedering waren dagelijkse realiteit. Een van de mannen waagde het op een dag te vragen waar het loon bleef. Vervolgens werd hij doelwit van agressie. Toen hij op een dag geld vroeg voor medicijnen, kreeg hij een schokkend antwoord: de eigenaar zei dat hij geld zou geven als hij Daniela kreeg.
Ondertussen ging Daniela’s gezondheid snel achteruit. Werken in de kou, zonder bescherming en met weinig rust, eiste zijn tol. Ze kreeg ernstige nierproblemen, had voortdurend pijn en moest vaak overgeven. Tegen januari 2021 kon ze nauwelijks nog eten. Toch was medische hulp onbereikbaar, en durfde ze nauwelijks om hulp te vragen.
De situatie werd steeds nijpender, totdat er op 1 februari 2021 een keerpunt kwam. Een van de slachtoffers slaagde erin contact op te nemen met de politie. Diezelfde avond arriveerden agenten bij de autowasstraat. Daniela lag toen al ziek in bed. De groep werd onmiddellijk weggehaald en zo kwam er, na maanden van uitbuiting, eindelijk een einde aan hun nachtmerrie.
Voor Daniela kwam de bevrijding net op tijd. Ze werd opgenomen in het ziekenhuis en stond ongeveer twee maanden onder medische behandeling. Ze onderging meerdere ingrepen, waaronder drie operaties, om een ernstige nierinfectie en complicaties als gevolg van de langdurige blootstelling aan kou en slechte hygiëne te behandelen. Artsen bevestigden dat haar toestand direct verband hield met haar werkomstandigheden.
Op 8 februari 2021 werden zeven slachtoffers met hulp van organisaties en autoriteiten teruggebracht naar Roemenië. Daniela moest langer in het Verenigd Koninkrijk blijven vanwege haar gezondheid. Pas in april 2021 kon zij terugkeren, waar haar dochter haar opwachtte. Bij thuiskomst begon stap voor stap haar herstelproces, zowel fysiek als emotioneel. Ze kreeg verdere medische begeleiding en vond geleidelijk weer stabiliteit in het leven met haar dochter en grootmoeder.
Een belangrijke stap in haar herstel was haar beslissing om te getuigen tegen de man die haar had uitgebuit. Het juridische proces was lang en zwaar. In 2024 getuigde ze voor het eerst in een rechtbank in Roemenië. Dat was een emotioneel moeilijke ervaring; ze was bang en kon nauwelijks spreken. De eerste rechtszaak eindigde zonder eindoordeel. Tijdens een nieuwe zitting in 2025 sprak ze zelfverzekerder en gedetailleerder. Haar vertrouwen groeide, mede dankzij steun van IJM en de andere survivors.
In november 2025 zegevierde het recht eindelijk. Een Britse rechtbank veroordeelde de dader tot meer dan acht jaar gevangenisstraf voor moderne slavernij. Dit hielp Daniela dit donkere hoofdstuk af te sluiten. Vandaag de dag kijkt Daniela anders naar haar leven. Haar geloof heeft haar geholpen om kracht en richting te vinden. Ze richt zich op haar dochter, haar familie en een toekomst die niet langer wordt bepaald door angst, maar door hoop en mogelijkheden.