Nadini strijdt tegen schuldslavernij: ‘Ik wil dat elk gezin goed kan leven’

Met haar dochter werd ze jarenlang uitgebuit in en steenbakkerij. Avond na avond viel ze met pijn in slaap. Nu is Nadini een strijder in de strijd tegen slavernij. “Schuldslavernij zou nergens mogen bestaan.”

Elke avond voelde Nadini dezelfde pijn, als ze ’s avonds naast haar oudste dochter op bed lag. Ze sliepen in een donkere ruimte die niet veel groter was dan een berging. Haar lichaam deed pijn van haar twaalfurige werkdag; van het sjouwen van honderden zware bakstenen. Ze verlangde naar huis, om eindelijk haar twee jongere kinderen weer in de armen te sluiten.

Elke avond was het dezelfde gedachte die haar pijnigde: “Dit is mijn leven. Ik zal mijn kinderen nooit meer terugzien. Ik moet blijven werken totdat ik de lening van de eigenaar van de steenbakkerij heb afbetaald.”

Dit was niet het leven waarop Nandini had gehoopt. In 2023 had ze een lening van 100.000 roepies (ruim 1000 euro) aangenomen van de rijke eigenaar van de steenbakkerij. Het geld had ze hard nodig. Haar man leed namelijk aan kanker en medische behandeling was zeer kostbaar.

In de maanden daarna herstelde haar man, en samen begonnen ze de schuld af te lossen door te werken in de steenbakkerij. Maar al snel liet haar man haar in de steek en vluchtte hij van het werkterrein. Meteen verstevigde de eigenaar zijn greep op Nandini’s leven. Hij beweerde dat haar man nog eens 300.000 roepies (ruim 3000 euro) had geleend en hield haar vervolgens vast op het terrein.

Nandini voelde zich radeloos. “De eigenaar liet me niet gaan,” vertelt ze. “Zelfs wanneer mijn kinderen of mijn moeder ziek waren. Hij zei tegen mij: ‘Betaal eerst het volledige bedrag terug, en dan kun je gaan waar je wilt.’”
En zo hield hij Nandini jarenlang in haar macht. Ze werd steeds wanhopiger. Uiteindelijk besloot ze het advies van een vriendin op te volgen en nam een moedig besluit. Op 8 september 2025 haalde ze in het geheim haar kinderen op en ging naar een overheidskantoor. Daar stortte ze haar hart uit bij een hooggeplaatste vrouwelijke ambtenaar. Haar dochter barstte in tranen uit en zei: “Ik wil mijn moeder bij me hebben. De eigenaar laat haar niet naar huis komen.”

De vrouw stelde Nandini en haar dochter gerust, verzekerde hen van haar steun en vroeg hen terug te keren naar de steenbakkerij en af te wachten. Nandini verwachtte dat de autoriteiten haar man zouden terugbrengen, zodat zij de lening snel konden afbetalen. Ze besefte niet dat de autoriteiten iets zagen wat zij zelf niet zag: aanwijzingen voor schuldslavernij.

De vrouw die ze die dag hadden gesproken, kwam gelijk in actie. Ze stelde een team samen van overheidsfunctionarissen, politie, het survivor-netwerk Jeevan Jwala en IJM-partnerorganisatie Rural Organization for Poverty Eradication Services (ROPES) om een bevrijdingsoperatie uit te voeren bij de steenbakkerij. 

Die operatie verliep succesvol. Zij bevrijdden Nandini en tien andere arbeiders en maakten officieel een einde aan alle valse schulden door vrijlatingscertificaten uit te reiken; hierop stond zwart op wit dat alle valse schulden waren verbroken. Vervolgens brachten agenten Nandini en haar kinderen veilig terug naar huis.

Nandini vertelt: "Nadat ik die avond thuiskwam, ben ik een hele week nergens naartoe gegaan. Ik ben zelfs niet op zoek gegaan naar werk... Gedurende de tien dagen daarna liet ik iedereen aanschuiven en aten we samen. Ik bracht al mijn tijd door met mijn kinderen. Bij mijn kinderen zijn maakt mij het gelukkigst."

Vandaag de dag wil Nandini haar vrijheid gebruiken om ook anderen te helpen hun vrijheid te vinden. Ze neemt deel aan maandelijkse bijeenkomsten voor survivors die worden geleid door Jeevan Jwala, waar ze leert hoe ze schuldslavernij kan herkennen en hoe ze de overheid kan benaderen.

Ze zegt: “Ik wil dat elk gezin goed kan leven, zonder lijden of ontberingen. Mensen moeten hun eigen werk kunnen doen en gelukkig kunnen leven. Schuldslavernij zou nergens mogen bestaan. Dat is mijn grote doel.”

“Ik bracht al mijn tijd door met mijn kinderen. Bij mijn kinderen zijn maakt mij het gelukkigst”