Evelyn is al elf jaar betrokken bij IJM’s strijd tegen online seksuele uitbuiting van kinderen via livestreams. Eerder leidde ze het communicatieteam van IJM Filipijnen; nu richt ze zich op lokale gemeenschappen. Met haar team zet ze zich in om bewustwording te vergroten én drempels voor het doen van aangifte te verlagen.
Wat is er op dit moment het meest dringend nodig om kinderen tegen online misbruik te beschermen?
“We weten dat online seksuele uitbuiting plaatsvindt en dat het een enorm probleem is in de Filipijnen. Tegelijkertijd blijft veel misbruik buiten beeld, omdat er geen aangifte wordt gedaan.
We werken samen met multidisciplinaire teams om kinderen te bevrijden en daders veroordeeld te krijgen. Maar minstens zo belangrijk is dat gemeenschappen zich bewust worden van wat er speelt en in actie komen.
Er heerst nog altijd een cultuur van stilte. Dit soort criminaliteit is vaak een taboeonderwerp. Daarom zet IJM sterk in op bewustwording. Dat moet verder gaan dan alleen informatie geven. Mensen moeten het ook melden wanneer ze signalen zien in hun eigen omgeving. Daarvoor is vertrouwen in het rechtssysteem cruciaal – en dat groeit alleen als mensen zien dat het systeem werkt.”
Zie je dat de focus op gemeenschappen al verschil maakt?
“Bewustwording kan abstract klinken, maar wij meten dit heel concreet. We zien een duidelijke trend: zodra mensen vermoeden dat er sprake is van online uitbuiting, stappen ze sneller naar de politie, het wijkbestuur of een maatschappelijk werker. Ze durven er openlijk over te praten. Die openheid groeit snel in de Filipijnen.”
Dus deze aanpak werkt?
“Ja, absoluut. Dit is geen hopeloze situatie. We zien dat ook kerken in beweging komen. Ze zoeken contact met IJM om te leren hoe zij kunnen helpen.
Wij ondersteunen hen om dit onderwerp bespreekbaar te maken. Ze besteden er aandacht aan in diensten en helpen gemeenteleden zich in te zetten voor de bescherming van kinderen.”
Veel vraag naar misbruikmateriaal komt uit westerse landen, waaronder Nederland. Hoe kijk je naar die verantwoordelijkheid?
“In de Filipijnen doen wij alles om kinderen te beschermen, maar ook de vraagkant moet bijdragen om dit te stoppen. Als politie in andere landen signalen oppikt, is het cruciaal dat die worden gedeeld. Zo kunnen wij sneller ingrijpen. Soms duurt het jaren voordat een kind bevrijd wordt. Daarom is het belangrijk dat ook de Nederlandse samenleving dit probleem serieus neemt en misbruik meldt.”
Wat kan een gewone burger doen?
“Praat erover. Doorbreek de stilte. We willen een beweging opbouwen die eist dat kinderen beter beschermd worden. Ik ontmoette eens een meisje in een opvanghuis dat door mijn kerk wordt gesteund. Ze zei: ‘Midden in de nacht word ik wakker om mijn kleren te wassen.’ Ik vroeg haar waarom. Ze antwoordde: ‘Omdat ik me vies voel.’ Dat brak mijn hart. Als je dit door de ogen van een kind ziet, kun je niet anders dan in actie komen.”
Wat geeft jou hoop?
“Wat mij hoop geeft? Er zijn survivors die kiezen voor moed in plaats van stilte. De overheid geeft dit onderwerp steeds meer prioriteit: de president heeft instanties opgedragen om online seksuele uitbuiting aan te pakken.
Je ziet een samenleving die langzaam verandert — die kiest voor bescherming in plaats van zwijgen. Dat geeft mij hoop dat we samen, aan zowel de aanbod- als de vraagkant, een einde kunnen maken aan deze misdaad.”
Bekijk hier een video van het gesprek dat Jasmijn Kuisch (medewerker advocacy bij IJM Nederland) onlangs had met Evelyn Pingul over haar werk om Filipijnse kinderen te beschermen tegen online kindermisbruik.