Het verhaal van Amita

woensdag 1 augustus 2012

“God heeft me uit de goot geraapt. Ik had geen hoop voor de toekomst en ik maakte ook geen plannen.” De tengere jonge vrouw in de stoel begint te glanzen als ze over de verandering van haar leven praat. “Nu denk ik na over mijn toekomst en wat ik wil met mijn leven”, zegt Amita. “En sterker nog, ik denk er over na wat ik aan anderen kan geven: liefde, geluk. Ik ben nu erg trots op mezelf. Ik kan alles!”


Opgegeven hoop
Amita is niet altijd zo hoopvol geweest. Toen ze 17 jaar oud was gooide haar moeder haar het huis uit. “Ik had geen doel in het leven, geen hoop om voor te leven”, herinnert Amita zich. Ondanks de constante intimidaties van haar moeder dat ze beter kon trouwen dan zich te laten scholen, lukte het Amita om haar middelbare school af te ronden. Ze nam allerlei baantjes en deed huishoudelijke klussen om het inschrijfgeld te betalen. Maar uiteindelijk brak toch de dag aan dat haar moeder haar voorgoed in de steek liet.
Een tante in een klein dorp bood aan om een goede baan voor Amita te vinden. Ze zei dat haar eigen dochters in Mumbai werkten en vertelde Amita dat dit een kans was om flink veel geld te verdienen- geld dat Amita wanhopig nodig had. “Ik zag dit als mijn gouden kans”, zegt Amita.
Maar het was allesbehalve een gouden kans. Het was een val die Amita de komende jaren in het duister zou verstrikken.
Toen Amita met haar tante in Mumbai aankwam, was ze in de war: haar nichten leken make-up op te doen en namen tassen vol met extra kleren mee naar hun werk. Haar tante legde uit dat de nichten bij het ‘orkest’ werkten om extra geld te verdienen. Omdat Amita steeds ongeduldiger werd om ook aan de slag te gaan, vroeg ze of ze ook naar het orkest kon gaan om geld te verdienen.
Maar zodra ze bij dit zogenaamde orkest aankwam, wist Amita dat er iets niet klopte. Ze moest make-up opdoen en andere kleren aantrekken, en voegde zich daarna bij andere karig geklede meisjes. En dit was geen orkest; dit was een dance club en een bordeel. Anita werd naar de ‘Sweet Room’ gebracht. Er werd gezegd dat de ‘nieuwe meisjes’ hier de klanten ontmoetten. Ze was ontzet door de mannen die om een groepje jonge meiden heen stonden. Toen één man haar 100 Indiase roepies gaf (ongeveer € 1,50) en zei dat hij daarmee betaald had om de hele nacht bij haar door te brengen, gooide ze het geld op de grond en rende de kamer uit.

 

'Laat me nu mijn gang gaan'


‘Ik heb al voor je betaald’
Amita was doodsbang. Hier had ze zich niet voor had opgegeven. Haar tante en haar nicht begonnen tegen haar te schreeuwen. Amita smeekte hen haar niet te dwingen tot seks met klanten. Uiteindelijk sloot ze een compromis met haar tante: Amita zou een grote som geld krijgen als ze alleen maar drankjes zou serveren.
Aan het eind van de maand gaf de tante haar 150 Indiase roepies en een kaartje voor de bus. Amita was er kapot van: ze kon amper een dag overleven van dat geld, maar ongeveer EUR 2,20, en ze kon nergens heen. Haar tante en nicht begonnen haar in elkaar te slaan, totdat ze terug vluchtte naar haar kamer. Later op die avond kwam Amita’s tante naar haar toe om zich te verontschuldigen. Ze bood aan haar mee te nemen naar de film. Nog steeds gekwetst en beledigd, maar amper in staat om nee te zeggen, ging Amita mee.
In de bioscoop stelde haar tante haar voor aan een jonge man. Tijdens de film probeerde hij Amita aan te raken. Ze voelde zich er erg ongemakkelijk door. Aan het eind van de film wilde Amita niets liever dan vertrekken. Haar tante moest er plotseling vandoor en vroeg Amita om op het voorstel van de man in te gaan- ze kon met hem mee rijden.
De man reed haar naar een hotel. Amita werd steeds banger toen ze de man een sleutel zag ophalen en toen hij haar naar een hotelkamer leidde. Ze vroeg of ze in haar eentje kon wachten, maar hij zei dat ze beter een film kon kijken. Na een tijdje zei hij dat ze Amita haar kleren uit moest trekken. Amita zei dat ze wilde vertrekken. “Ik heb al voor je betaald”, zei de naar alcohol stinkende man, “laat me nu mijn gang gaan.”
Amita zei dat ze om hulp zou schreeuwen als hij haar zou aanraken. Daarop stond hij op en opende de deur. “Schreeuw zoveel je wilt”, zei hij. Er kwam een hotelmedewerker voorbij. De man vroeg de medewerker in de gang wie de eigenaar van het hotel was. Daarop wees de medewerker naar de man. Niemand kwam Amita te hulp toen de hoteleigenaar haar met zijn riem sloeg en haar verkrachtte.
Na twee dagen in het ziekenhuis - tijd die ze zich niet kan herinneren - stuurde Amita’s tante haar terug naar haar dorp. Haar moeder bleef maar vragen waar Amita was geweest en waarom ze nooit had geschreven. Amita zweeg. Thuis met haar moeder ging alles al snel weer als vanouds. “Het was verschrikkelijk om weer thuis te zijn”, zegt Amita. Terwijl ze haar verhaal weer vertelt, zegt ze zacht dat ze haar tante opbelde om weer naar Mumbai terug te gaan. Ze voegt er aan toe: “Ik had geen andere opties.”


Een nieuw begin
Gedurende een periode van acht jaar werd Amita steeds weer misbruikt door mannen die haar lichaam begeerden. Ze geloofde dat dit voortaan haar leven zou zijn. Ze verwachtte niet dat ze het licht zou zien.
Maar in 2010 hoorde IJM van drie minderjarige meisjes die verhandeld waren aan een bordeel waar Amita werkte. De avond dat de South Mumbai politie een operatie uitvoerde om deze meisjes te redden, vertelden ze de andere vrouwen die daar werkten dat ze niet in het bordeel hoefden te blijven.
Er waren maatschappelijk werkers van IJM om iedere jonge vrouw die wou vertrekken bij te staan. Amita wist dat dit de kans was waar ze jaren op had gewacht.
“Amita was zo stil”, herinnert maatschappelijk werkster Sheela zich, “ik wist dat zij iets speciaals had”. Toen Sheela begon te vertellen over nazorgtehuizen, liet Amita van zich horen. Ze zei dat ze graag naar een plek wou gaan waar ze ICT vaardigheden en Engels kon leren, zodat ze een goede baan kon vinden om zichzelf te onderhouden.
Na in het nazorgtehuis te hebben verbleven, heeft Amita haar dromen waargemaakt. Amita en Sheela raakten goed bevriend. Sheela bracht Amita vaak naar het ziekenhuis voor de medische zorg die ze nodig had. De personeelsleden van het nazorgtehuis merkten al snel op dat Amita een mentor en rolmodel werd voor de jongere meisjes.
‘Ik wilde andere meisjes helpen uit het donker in het licht te komen’
Amita studeerde hard bij haar computer lessen. Op een dag vertelde ze Sheelda dat zij ook maatschappelijk werker wilde worden. Toen haar werd gevraagd waarom, zei Amita: “Ik wilde andere meisjes helpen om uit het donker in het licht te komen.”
Met hulp van IJM vond Amita een ervaringsplaats, en nu studeert ze maatschappelijk werk. Amita woont op zichzelf, beheert haar eigen bankrekening, studeert zelfstandig en heeft een baan waar ze van houdt.
Laatst heeft Amita een speech gehouden op één van de IJM anti-mensenhandel seminar trainings bedoeld voor politiemensen uit Mumbai. “Jullie kwamen naast ons, de geredde meisjes, staan,” zei ze tegen hen, “en wat het belangrijkste is: jullie hebben ons geholpen om onze dromen waar te maken. Vandaag spreek ik namens de meisjes die nog steeds in het donker leven en die hier graag uit willen stappen, meisjes die verlangen naar gerechtigheid. Vol verwachting zijn ze aan het wachten op jullie. Namens deze meisjes smeek ik jullie om hen te redden- en om hen snel te redden!”
Eén van de luisterende IJM medewerkers zei: “We zijn er trots op dat we deze meisjes redden, en verhalen zoals we die van Amina hoorden geven ons hoop. We willen aan haar kant staan.”


Amita heeft een boodschap voor iedereen die haar verhaal hoort. Ga eens in de schoenen staan van de meisjes die worden gered van mensenhandel, is die boodschap. “Wat zij eigenlijk nodig hebben, is liefde en bescherming, maar dat weten ze nog niet”, zegt Amita wijs. “Er zijn zoveel mensen die hen hebben misbruikt en genegeerd. Hoe moeten ze weten wat ze nodig hebben, en naar wie ze toe moeten?”
‘En meer nog’, zegt Amita. Jij kunt ook iets doen: “Blijf van deze meisjes houden- verbind je aan hen, besteed tijd en aandacht aan hen, en begrijp hen.” Met een glimlach voegt Amita hier aan toe: “Ze moeten weten wat liefde is.”

 

Om deze cliënt van IJM te beschermen, is de naam Amita een pseudoniem.

Geef jij liefde en bescherming?

Realisatie: WebNL | Copyright 2017 | International Justice Mission Nederland | Privacy verklaring | Algemene voorwaarden