Het verhaal van Mamtha

woensdag 6 april 2016


BANGALORE, INDIA – Mamtha’s dromen waren simpel – dromen zoals ieder meisje van 10 droomt. “Ik wilde naar school. Schrijven en tekenen en met mijn vrienden spelen. Ik wilde gelukkig zijn.”

Maar Mamtha was niet hetzelfde als andere meisjes van haar leeftijd: ze had geen vrienden en geen tijd om te tekenen. Het werd haar verboden om naar school te gaan of zelfs om te spelen.

Mamtha was een slaaf. Twee jaar lang leefde ze elke dag onder de controle van een brute man, die maar weinig om haar families gezondheid of geluk gaf. Maar dankzij IJM is haar leven vandaag heel anders. Mamtha kan weer dromen.

Gestrikt en gevangen
De wijze waarop Mamtha’s familie in slavernij terecht kwam, was de manier waarop het bij velen gaat. Ze waren het slachtoffer van een gevaarlijke mix van armoede, wanhoop en een bedrieglijk systeem om kwetsbare mensen zoals zij te onderdrukken.

Mamtha’s vader, Ramesh, bewerkte zijn kleine stukje land in Tamil Nadu totdat een zware droogte zijn oogst verdorde en hem in diepe schulden stortte. Op dat moment kwam er een tussenpersoon uit een andere staat langs en bood hem een voorschot om zijn schulden af te betalen, in ruil voor werk op een boerderij een paar uur verderop.

Het verlaten van hun dorp zou de wereld van de familie op zijn kop zetten en Mamtha van school houden, maar Ramesh had weinig keus. Ze hadden werk nodig om te overleven.
Toen de familieleden eenmaal verhuisden, kwamen ze erachter dat de beloften die hen gedaan waren, grote leugens bleken. Ze werden naar een zandmijn gebracht in plaats van een boerderij en het kleine geleende voorschot ontpopte zich tot een doorgroeiende rente die ze ondanks hun harde werken nooit meer terug konden betalen. Dit was nu gedwongen arbeid, slavernij.

Elke dag begonnen Ramesh, zijn vrouw en andere slaven voor zonsopgang te werken in de mijn. 16 uur per dag haalden ze modder en filterden het zand uit het vuile water. Deze omstandigheden maakte hen ziek en uitgeput, maar pauzes of medische zorg werden nooit toegestaan.
Met overal verhalen als deze om hem heen, verwachtte Ramesh al snel dat zijn familie hier voor altijd gevangen zou zitten.

Een andere slaaf – een man die dacht dat hij in een steenoven kwam te werken om de ziektekosten voor zijn vrouw te kunnen betalen – werd gedwongen om gevaarlijke machines te bedienen in de zandmijn. Deze arbeid, samen met de gebrekkige machines, kostte hem bijna zijn hand. Hij leeft nog steeds met de pijnlijke littekens. Toen hij een poging deed om opheldering te vragen over hun veel te lage salaris, werd hij uitgescholden en geslagen. Toen hij smeekte voor de vrijlating van zijn familie werd hij opnieuw geslagen en misbruikt. Ramesh wist dat de eigenaar rijk was en connecties had in de omgeving, dus vluchten was geen optie. Er was niks dat hij kon doen.

Een kindertijd in slavernij
Mamtha zag haar familie in de zandmijn wegkwijnen voor haar ogen. Elke morgen om 5 uur keek ze diep bedroefd hoe haar ouders op weg gingen voor de volgende dag zware arbeid – en vervolgde ze haar dag in angst dat dit binnenkort haar toekomst zou zijn. Ze werd achter gelaten om haar zusje, een baby genaamd Anjila, samen met andere jonge kinderen in de gaten te houden en weg te houden van het werk. Een zorgeloze kindertijd werd vervangen door verantwoordelijkheid, hard werk en verpletterde dromen.

 

'Ik vond het verschrikkelijk en wilde daar niet zijn' 

 


“Mijn zusje was een baby. Ik moest thuisblijven en voor haar zorgen,” herinnert ze zich. “Verder moest ik ontbijt en lunch maken voor de familie en de lunch in de middag naar mijn ouders brengen. Ik had geen enkele tijd voor mijzelf. Ik vond het verschrikkelijk en wilde daar niet zijn.”
Ze dagdroomde over haar vroegere dagen, thuis in het dorp. Terugdenkend zegt ze: “Ik kon vroeger goed leren, en hield van in de les zijn, luisterend naar de uitleg van de leraren. Ik wilde dokter worden en kleine kinderen helpen van hun ziektes af te komen. Toen ik school verliet, verloor ik de hoop om dokter te worden. Ik heb zelfs de eigenaar gevraagd om me naar school te sturen, maar hij weigerde het.”

Gered
Alles veranderde voor Mamtha’s familie op 20 december 2013, toen IJM samenwerkte met een lokaal overheidsteam aan een reddingsoperatie in de zandmijn. Zeven volwassenen en vijf kinderen werden uit de faciliteit gehaald en ambtenaren vulden papierwerk in, om de illegale mijn volledig te sluiten. Na een langdurig politieonderzoek wordt de eigenaar beschuldigd van het bedriegen en het tot slaaf maken van deze families.
“De bevrijde slaven waren zo blij om de faciliteit te verlaten en zo dankbaar om vrij te zijn” vertelt Samuel George, IJM’s nazorg directeur in Bangalore. “Toen het team hen lunch kwam brengen, zei een man, ‘Meneer, jullie hebben allemaal nog niet gegeten, hoezo zou ik dan wel?’ Ze waren zo vervuld met dankbaarheid, voor wat we hadden gedaan.”
De volgende dag gaf de overheid vrijheidscertificaten aan alle arbeiders. Deze certificaten spreken hen officieel vrij van alle valse schulden, leggen hun vrijheid vast en helpen hen beschermen tegen de eigenaar. Het IJM nazorgteam hielp hen terug te keren naar hun geboortedorpen, om hun leven in vrijheid opnieuw te beginnen.

Veilig voor nu en voor de toekomst
Voor Mamtha betekende de nieuwe start in haar geboortedorp dat haar dagdromen waarheid zouden worden: ze werd weer op school ingeschreven en kon weer een normale jeugd hebben. “Ik was gelukkig met de redding, omdat ik besefte dat ik weer naar school kon”, herinnert ze zich. “Toen ik terug was, realiseerde ik me dat mijn naam van de schoollijst was geschrapt, omdat ik twee jaar niet was komen opdagen. Maar op aandringen van mijn vader werd ik weer toegelaten. Ik voelde me gelukkig om weer terug te zijn en weer te kunnen leren en met mijn vrienden te kunnen spelen.”
Mamtha’s familie nam deel aan het tweejarig nazorgprogramma van IJM om vaste grond en veiligheid te vinden na de zandmijn. Het programma begon met een driedaagse Vrijheidstraining, om voormalig slaven te leren over gezondheid, hygiëne, geldzaken en hun mensenrechten. Daarna bezocht Mamtha’s familie maandelijkse ontmoetingen met andere geredde families om samen te leren en te groeien. Ze werden om de paar maanden door medewerkers van IJM bezocht voor persoonlijke aandacht. In november 2015, werd het nazorgtraject met een feestje afgesloten.

Leven in vrijheid voelt vandaag de dag heel anders voor Mamtha. “Na schooltijd kom ik thuis, doe ik wat huiswerk en dan ga ik spelen. Ik hoef niet meer te koken, al help ik mijn moeder soms met de huishoudelijke karweitjes. Mijn vader werkt dagelijks bij iemand in dienst. Ik ben nu blij met mijn leven en de situatie van mijn familie.”
Ze heeft grote dromen voor haar toekomst – dromen die nooit mogelijk zouden zijn geweest zonder de bevrijding. Zelfverzekerd zegt ze: “Ik wil nog steeds dokter worden. Nu ik terug ben op school weet ik dat ik deze droom kan verwezenlijken.”

 

U kunt iets betekenen voor meisjes als Mamtha! Lees meer.

Realisatie: WebNL | Copyright 2017 | International Justice Mission Nederland | Privacy verklaring | Algemene voorwaarden