Het verhaal van Elsa

donderdag 24 maart 2016

Sterk. Dat is misschien wel hoe wij een bevrijd slachtoffer uit de seksindustrie het beste kunnen beschrijven. Het gaat in ieder geval op voor Elsa.

De nachtmerrie waarin Elsa leefde, vereist veel kracht. Nacht na nacht betaalden klanten haar baas om Elsa mee te nemen naar een hotelkamer. Daar konden zij met haar doen wat zij wilden.
“Ik werd behandeld als een slaaf die bevelen moest gehoorzamen, of ik het nu wilde of niet,” vertelt Elsa.
Elsa in nu begin twintig. Vol zelfvertrouwen vertelt ze haar verhaal. Het toont de veerkracht van de jonge vrouw.
“Ik had een gelukkige jeugd door de avonturen die ik beleefde met mijn broers en vrienden. Of het nu regende of niet, wij waren altijd aan het spelen. Als er iets gebeurde, kwamen we soms huilend thuis om vervolgens weer snel de deur uit te gaan om verder te gaan met spelen.”

Op haar 12e veranderde alles voor Elsa. Haar vader overleed plotseling. Men vertelde haar dat de ziekte die hem het leven had gekost, een vloek was. Haar moeder verdween. Samen met haar broers ging Elsa bij haar opa en oma wonen. Maar zij konden zich niet veroorloven hen én te eten te geven én naar school te laten gaan. Elsa voelde zich al snel verantwoordelijk en besloot geld te verdienen voor haar en haar jongere broer.
Ze werkte als hulp in de huishouding, als receptioniste, als winkelbediende –deed wat ze maar kon vinden. Na haar schoolperiode, kreeg zij de kans als au pair aan de slag te gaan in Europa. Dit zou haar de kans bieden haar familie financieel goed te ondersteunen. Maar voordat ze kon vertrekken, had ze een voorschot nodig om het visum te kunnen betalen.
Dit was het moment waarop de mensenhandelaren in actie kwamen. Men was namelijk op zoek naar Elsa. Niet naar haar in het bijzonder, maar naar meisjes als haar.
De commerciële seksindustrie is een winstgevende industrie, waarin jaarlijks miljarden wordt verdiend. En zoals in elke business, wordt hier gewerkt volgens een bepaald verdienmodel.
In steden en sloppenwijken over de wereld, gaan recruiters, pooiers en mensenhandelaren op zoek naar meisjes die alleen en bang zijn – tieners die wanhopig zijn en zich financieel verantwoordelijk voelen voor hun familie. Hoe verantwoordelijker zij zich voelen, hoe kwetsbaarder zij zijn voor misleiding.


Entertainen
Een eigenaar van een bar beloofde Elsa een goed betaald baantje. Misschien was dit de kans waar ze zo lang op gehoopt had. Nu kon ze ervoor zorgen dat haar broertje naar school kon gaan. Elsa nam het aanbod voor de baan aan. Ze kreeg een ‘uniform’, en moest vervolgens dansen voor klanten.

Elsa: “Ik wilde slapen en rusten. De manager vertelde mij dat ik de klanten moest benaderen, entertainen en een knuffel moest geven. Ook moest ik hen verleiden, om mij iets te drinken aan te bieden en mij mee uit te nemen. Het gebeurde dat ik met klanten mee moest naar een andere bar om hen te vergezellen. Anderen namen mij direct mee naar een hotel en lieten mij dingen doen…”
“De pijn die ik ‘s nacht had werd ’s ochtends vervangen voor schaamte. Ik was ’s ochtends doodmoe. Wanneer ik uit huis kwam, was ik bang dat iemand mij zou herkennen.”

Mensenhandelaren hebben geen hangsloten en tralies nodig om meisjes als Elsa gevangen te houden als slaaf.
Het zijn slimme zakenmannen die leningen gebruiken om meisjes in de val te lokken. Ze zorgen dat de meisjes zich schuldig voelen over hun seksuele activiteiten, ook al zijn zij slachtoffer van seksueel misbruik. De daders zijn criminelen die geweld gebruiken als ze niet krijgen wat ze willen.
In Elsa’s geval gebruikten de managers van de bar complexe systemen van boetes en valse schulden om haar en andere meisjes gevangen te houden. Ze moest voor alles betalen – haar kleding, de maaltijden en zelfs voor water. Wanneer een klant betaalde om Elsa mee te nemen uit de bar om haar te misbruiken, kreeg zij 17 dollar en de bar 28.

Reddingsoperatie
Wat Elsa niet wist, was dat de bar onderzocht werd voor het misbruiken van kinderen en het dwingen van vrouwen zich te koop aan te bieden voor seks.
Drie jaar geleden organiseerde de politie er een reddingsoperatie om de slachtoffers te bevrijden. IJM was ter plaatse om de autoriteiten te ondersteunen en ervoor te zorgen dat Elsa en de andere bevrijde meisjes diezelfde nacht nog de juiste zorg kregen.

 

'We zijn mensen, geen dieren of objecten die je kunt gebruiken'



Maar dit is niet het eind van het verhaal. Of zoals Elsa het zegt: “Het leven na een reddingsoperatie is niet gemakkelijk.”
“Ik was bang dat mijn familie zou ontdekken dat ik in het opvangtehuis was en erachter zou komen wat er allemaal met mij was gebeurd.”
Elsa wilde geen hulp. Ze had nu al zo lang op zichzelf geleefd en had een manier gevonden om met haar pijn en schaamte om te gaan. Ze rende zelfs weg van het opvangtehuis. Liet niets meer van zich horen en reageerde niet meer op onze oproep.
Maar het team van IJM dat deel had genomen aan de bevrijdingsactie, liet Elsa niet los. Onze maatschappelijk werker weigerde Elsa op te geven. Zij zocht telefoonnummers van familieleden op en reisde zelfs af naar het dorp waar Elsa oorspronkelijk vandaan kwam. Eindelijk reageerde Elsa op een sms’je. Ze zei dat ze het nog een keer wilde proberen. Elsa keerde terug naar het opvangtehuis en gaf ze aan dat ze wilde meewerken aan een rechtszaak tegen de verdachten.
“Ik wilde getuigen over wat mij was aangedaan. Ik wilde opkomen voor mijn rechten door de waarheid te vertellen. Het was niet mijn fout wat mij was overkomen.”
Het was een grote beslissing voor Elsa om te getuigen. Het betekende dat ze haar mensenhandelaren weer onder ogen zou komen. En in de Filipijnen, waar rechtszaken nogal eens worden uitgesteld, kan dit betekenen dat ze dit diverse keren moet doorstaan.
Toen Elsa eindelijk in de getuigenbank zat, was ze moedig, sterk. En sprak ze duidelijk. De zaak tegen de twee managers en de bareigenaar loopt nog steeds.

We vroegen Elsa wat zij de mensenhandelaren zou willen zeggen: “Mijn boodschap zou zijn dat ze geen kwetsbare vrouwen mogen misbruiken. Dat ze geen misbruik mogen maken van het feit dat zij wanhopig op zoek zijn naar werk. Ontneem vrouwen niet hun waardigheid. Dit doet pijn. We zijn allemaal gelijk. We zijn mensen, geen dieren of objecten die je kunt gebruiken.”

Vandaag de dag studeert Elsa bedrijfskunde. Het is haar droom om een ijswinkel te openen – een zaak waarmee zij inkomen kan genereren en kan zorgen voor haar familie.

De medewerkers van het opvangtehuis waar Elsa woont, vertellen dat zij als een grote zus is voor de jongere kinderen. Uit school leest zij hen voor. Ook neemt ze deel aan een dansgroep van een lokale kerk.

Het gaat steeds beter met Elsa. Bekijk haar verhaal…



* Omwille van haar privacy is dit niet haar echte naam.

Realisatie: WebNL | Copyright 2017 | International Justice Mission Nederland | Privacy verklaring | Algemene voorwaarden