Op zoek naar wormen in de modder

vrijdag 17 juli 2015

De slaven moesten op zoek naar wormen

Snel pakten zij wat van hun eigendommen

Door Sanjay Sojwal, die vanuit IJM Amerika te gast was in Chennai, India


CHENNAI, INDIA – Dertig kinderen, vrouwen en mannen wennen momenteel aan een leven in vrijheid. Begin deze week stonden zij nog tot kniehoogte in de modder, terwijl zij op zoek waren naar wormen. Zij werkten als slaven.


Afgelopen maandag verzamelden lokale autoriteiten, politie en mijn collega’s van IJM zich om enkele families te bevrijden uit slavernij. De gezinnen werden vastgehouden om wormen te zoeken.

Het was heet die middag. We zagen kinderen, vrouwen en mannen met verward haar en het zweet dat van hun hoofd gutste. Ze liepen naar hun kleine hutjes waar zij in woonden. Ook toen hun sombere ogen de politie-agenten zagen, fleurden zij niet op.
In plaats daarvan was de angst van hun met modder besmeurde gezichten af te lezen. De ongeschoren mannen en jongens liepen in hun ondergoed. De vrouwen droegen stoffige kleden en reageeren apatisch op de vragen die de autoriteiten hen stelden.

8 en 9 jaar jong
De ambtenaar die de leiding had, vroeg de jongetjes van 8 of 9 jaar jong, te laten zien wat voor werk zij moesten doen. De jongetjes pakten gereedschap en begonnen in de grond te scheppen. Wat bleek, is dat de vijf families werden gedwongen in plassen van zout water te werken om te zoeken naar een bepaald type worm. Daarbij stonden zij tot aan hun knieën in het water om in de modder te zoeken naar de beesten.

De slaven wisten niet waar de wormen voor gebruikt werden. Hen was verteld dat ze werden gebruikt als voedsel voor garnalen. Anderen dachten weer dat ze werden geëxporteerd voor de farmaceutische industrie.

 

' Ik moest denken aan hoe een vader die als slaaf wordt gehouden, zijn dochter wilde beschermen'



Toen wij aankwamen, hadden de families net vijf uur gewerkt. Samen hadden zij slechts twee handen vol met wormen weten te vinden. Ze lieten de beesten zien. De handen van de slaven zaten vol wonden en littekens.

Binnen de korte tijd zat de reddingsoperatie er op. De families pakten de paar dingetjes die van hen waren op en gingen met het team mee. Mij deed het denken aan het volk Israël dat gehaast wat spulletjes bij elkaar raapte om Egypte te verlaten, voordat de farao van gedachten zou veranderen.

We gingen met z’n allen naar het hoofdkantoor van de lokale autoriteiten. Daar kregen de families een goede maaltijd. De rijst met eieren werd razendsnel in alle stilte opgegeten.

 

Twee jonge meisjes
Ik zal de twee meisjes van 13 en 15 die ik zag nooit vergeten. Ze waren vrouw geworden. De oudste van hen had een baby van enkele maanden. Ik moest denken aan hoe een vader die als slaaf wordt gehouden, zijn dochter wilde beschermen. Maar wat kon hij doen tegen de begerige blik van de eigenaar van het bedrijf? Zijn dochter snel uithuwelijken aan een andere jonge slaaf?


De autoriteiten ondervroegen al de bevrijde slaven. Ze probeerden hun identiteit vast te stellen en wilden zeker stellen wie van hen als slaaf werden vastgehouden. De kinderen werden beziggehouden met kleurboeken. Ik zag dat de twee jonge meisjes uit hun ooghoeken naar de kleurboeken keken. En langzaam maar zeker begaven zij zich richting de andere kinderen.

Onze dag eindige kort voor middennacht. De families kregen een vrijheidscertificaat en wat geld voor hun eerste levensbehoeften.

Het is mooi te weten dat mijn collega’s met hen zullen blijven optrekken. Zodat de families allemaal echte vrijheid zullen leren ontdekken.

Realisatie: WebNL | Copyright 2017 | International Justice Mission Nederland | Privacy verklaring | Algemene voorwaarden