Eigenaren steenfabriek voelen hitte

zondag 22 maart 2015

BANGALORE, INDIA – Het was een normale werkdag voor Chandan*. Hij reed rond in zijn riksja en bracht klanten naar hun bestemming. Dagelijks reed Chandan op zijn taxifiets rond in de omgeving van zijn dorp in de staat Odisha. Het was een normale werkdag, totdat één van Chandans klanten hem vroeg of hij en zijn familie geïnteresseerd waren in ander werk. Werk in een steenfabriek.

Chandan sloeg het aanbod af, maar de klant kwam terug met de eigenaar van de steenfabriek. Deze keer vertelden de mannen aan Chandan dat hij 1500 roepies per week zou verdienen (dit is ruim 22 euro) en dagen vrij zou krijgen om tot rust te komen. Voor een vader die net genoeg verdiende om rond te komen, leek deze kans te mooi om te laten liggen.

Vier maanden geleden stapten Chandan en 17 anderen op de trein naar Bangalore waar de fabriek stond. Ze kwamen uit vijf families. 10 weken later kwamen er nog acht arbeiders bij.

Gevangen in slavernij
In de steenfabriek in Bangalore verdiende iedere familie maar 300 roepies per week, dit is nog geen vier euro vijftig. Dit terwijl alle familieleden werkten, zelfs de acht kinderen. Ze werkten zeven dagen per week van drie uur ’s ochtends tot zeven uur ’s avonds. Tussendoor hadden ze slechts een uur pauze om wat te eten.

De families waren gestapt in de val van slavernij. De eigenaar bood hen een voorbetaling aan en beloofde een gunstige rente zodat ze de schuld makkelijk konden terugbetalen. In plaats daarvan vroeg de eigenaar een enorme rente en gaf hen vrijwel geen loon. De mensen hadden geen idee waar ze heen konden gaan voor hulp en hoe ze uit de situatie konden komen.

Chandan vertelde aan IJM medewerkers: “Ik wilde niet naar Bangalore komen, we werden bedrogen zodat we hierheen gingen. Ik krijg niet genoeg loon om voldoende voedsel te kopen voor mijn gezin. Normaal gesproken eten we alleen rijst, met chutney of zout. Toen ik in Odisha werkte, verdiende ik genoeg om zelfs lekkere dingen te halen. Nu vragen mijn kinderen me waarom ik dat niet meer doe. We lijden hier, we willen gewoon naar huis.”

Het leven van een slaaf
Chandan, zijn vrouw en kinderen liepen continu verwondingen op door het mixen van de modder en het maken van de stenen. Ze mochten niet naar het ziekenhuis. De slaven vertelden dat de eigenaren hun kinderen verbaal en fysiek mishandelden. Wanneer ze speelden, sloegen de mannen hen met een pijp en werden ze uitgescholden. Hun werk was om modder in de steenmolens te stoppen en vervolgens te draaien zodat het droogde.

Toen één van de slaven de eigenaar vertelde dat hij de aanbetaling terug zou geven en terug wilde gaan naar Odisha werd hij bedreigd. De eigenaar dreigde zijn vrouw en kinderen kwaad te doen wanneer hij weg zou gaan. Ook zei hij dat de slaaf hem 700.000 roepies moest terug betalen in plaats van de 25.000 roepies die hij als lening had gekregen. Van de voordelige rente was niets over.

Begin maart ging IJM de steenfabriek binnen samen met de anti mensenhandel eenheid ‘Anti-Human Trafficking Unit’ (AHTU), het districtsbestuur en de politie van Karnataka.

Op datzelfde moment mishandelde de eigenaar de vrouwelijke slaven met zijn sandalen. De slaven renden naar de binnengekomen autoriteiten, de mannen waren furieus en de vrouwen en kinderen huilden hard.

“Hun pijn en het verlies van waardigheid en schaamte was zo duidelijk,” zei een IJM medewerker op de locatie, “Op het moment dat de regeringsambtenaar hen vroeg om hun eigendommen te pakken, grepen zij hun spullen bij elkaar en renden naar de busjes die geparkeerd stonden om hen weg te brengen, naar veiligheid.”

Het gevecht voor vrijheid
Het reddingsteam arriveerde samen met de dertig mannen, vrouwen en kinderen die bevrijd waren uit de steenfabriek, bij het politiebureau. Hier wachtte een groep van ongeveer 50 mannen, de maffia. De maffia omsingelde de voertuigen van IJM. Onverschrokken ondervroeg de politie de geredde slaven en IJM medewerkers ter plaatse. Toen de nacht vorderde, droop de maffia af.

26 mannen, vrouwen en kinderen kregen hun vrijheidscertificaat. De documenten werden ingevuld op het politiebureau. Eén van de aangeklaagden werd opgepakt en zit nu vast, de twee andere verdachten zijn nog op de vlucht.

“Slaveneigenaren gaan naar de gevangenis, dus ze belemmeren reddingsoperaties en verzetten zich,” zegt Peter Williams, directeur van IJM in Bangalore. “Deze zaak laat zien dat we het vechten voor het goede, voor vrijheid niet zullen opgeven. De enige optie voor de plegers van geweld is hun gedrag stoppen.”

*Dit is niet zijn echte naam

Realisatie: WebNL | Copyright 2017 | International Justice Mission Nederland | Privacy verklaring | Algemene voorwaarden