Het verhaal van Kumar

zondag 6 juli 2014

Kort na zijn redding uit de steenfabriek waar hij als slaaf werd vastgehouden, vertelde Kumar aan IJM: 'Ik wilde studeren. Ik wilde mijn ouders terug. Ik wilde spelen. Soms dacht ik aan die dingen.'

Kumar, gefotografeerd eind 2013, zei: ‘Ik vond het moeilijk om een keuze te maken voor de toekomst, maar nu heb ik het gevoel dat ik eindelijk iets heb bereikt. Er zijn zoveel mensen zoals mij en ik wil hen helpen.’

Toen Kumar nog maar zeven jaar oud was, werd hij slaaf. Net als miljoenen anderen in India, die in slavernij leven, werd Kumar in de val gelokt. Hij werkte zeven dagen per week en was uitgeput en bang.

Wanneer Kumars eigenaars vonden dat er niet hard genoeg werd gewerkt, slingerden zij hem en de andere arbeiders grove bedreigingen naar het hoofd. ´Zij martelden mij vreselijk!´, herinnert hij zich. 'We werkten hard en leden verschrikkelijk.'

IJM hielp Kumar ontsnappen toen hij nog een jongen was en het team is sinds dat moment nauw bij hem betrokken gebleven. Op dit moment volgt hij een opleiding tot maatschappelijk werker. Zijn verleden speelt hem geen parten meer, maar hij denkt wél dat het hem heeft gevormd tot wie hij nu is. Hij zegt: 'Ik ga graag met mensen in gesprek en vertel hen mijn verhaal. Ik moedig hen graag aan om hun eigen dromen na te jagen.'


Opgroeien als slaaf

Toen hij nog maar vijf jaar oud was, leed Kumar een groot verlies: zijn vader overleed onverwacht en vervolgens verstootte zijn moeder hem. Verweesd en alleen gelaten ging Kumar bij zijn oom wonen. Die deed zijn best om hem wat stabiliteit en veiligheid te bieden. Maar twee jaar na de dood van zijn vader werd de situatie voor Kumar rampzalig. Een corrupte eigenaar van een baksteenoven gebruikte een kleine schuld van een familielid om de zeven jaar oude Kumar illegaal in dienst te nemen en hem vervolgens als slaaf aan het werk te zetten.

Het bakken van stenen was een enorme operatie, waarbij iedere dag honderden hardgebakken bakstenen werden geproduceerd. De slaven – kinderen en vrouwen net zo goed als mannen – haalden water, zeefden zand, kneedden stenen en sjouwden ze van en naar door de zon verhitte plekken. De enige die er beter van werd, was de eigenaar.
Op een leeftijd waarop andere kinderen voor het eerst naar school gaan, kwam Kumar terecht in een leven van slavernij. Hij zwoegde bij de oven samen met de volwassenen, ontdaan en bang door wat hij zag. Hij droeg zware bakstenen van klei heen en weer naar de oven om ze te laten drogen. Op ieder moment werd beslag gelegd. ’s Morgens stond hij heel vroeg op; om 6:30 uur begon zijn werkdag en die duurde tot in de avonduren. Zijn handen raakten ontveld en zijn lichaam uitgeput door de enorme inspanning, die het werken met de bakstenen vroeg. Zelfs als hij ziek was, sloeg de eigenaar hem en sleepte hem letterlijk naar de oven toe.

Hoewel hij nog maar een kind was, besefte Kumar heel goed dat zijn situatie niet in orde was. ‘Ik wilde studeren. Ik wil de mijn ouders terug. Ik wilde spelen. Soms dacht ik aan al die dingen’, herinnert hij zich.

Uiteindelijke redding

Kumar zat in de val. Toen een andere slaaf het terrein probeerde te ontvluchten, spoorde de eigenaar hem op, bracht hem terug naar de fabriek en gaf hem openlijk een pak slag als waarschuwing voor de anderen. Er was geen mogelijkheid om te ontsnappen: ‘Ik dacht maar niet na over vrijheid’, blikt Kumar terug. Maar op een dag veranderde alles voor hem.

IJM Bangalore ontdekte dat er slaven op het terrein werden gehouden. Aan de hand van bewijsmateriaal werkte IJM met plaatselijke autoriteiten en politie samen om de slaven te bevrijden. Het team kwam ‘s morgens ter plekke en betrad het terrein van de steenbakkerij. Aan iedere slaaf werd gevraagd om zijn of haar verhaal te vertellen aan een medewerker van de overheid.
Het verhaal van de operatie verspreidde zich al snel naar andere eigenaars van steenbakkerijen, waarvan er velen ook gebruik maakten van de illegale arbeid van slaven. Er ging een huivering van paniek door de slavenhouders, maar bij Kumar en de andere slaven begon er hoop te leven: ‘Toen we hoorden dat er iemand was die mij van deze plaats ging weghalen, was ik heel blij!’, zegt hij.

Ondertussen arriveerden er slavenhouders uit de omgeving op het terrein. Ze schreeuwden dreige-menten naar de mannen en vrouwen die dapper hun verhaal aan het vertellen waren. Ondanks de situatie gingen Kumar en de anderen toch door. Zij deelden hun getuigenis met de regeringsambe-naar die verantwoordelijk was voor het vastleggen van de aangetroffen situatie en het registreren van hun status als bevrijde slaven.

Eindelijk vrij!

Het team van IJM zorgde er voor dat Kumar en de anderen een officieel overheidsdocument kregen, dat aangaf dat zij slaven waren geweest - en bracht hen vervolgens naar een veilige locatie. Nadat er twee jaren van zijn jeugd waren geroofd, was Kumar eindelijk vrij.

De volgende dag, terwijl IJM-team bewijzen begon te verzamelen om de strafvervolging tegen de slavenhouder in te zetten, bracht het nazorgteam Kumar terug naar het dorp waar had gewoond. Daar begon hij een nieuw leven. IJM hielp Kumar bij de aanmelding voor school en hij begon al snel de verloren tijd in te halen. Hij doorliep in hoog tempo verschillende klassen op een school die speciaal is ingesteld op voormalige kindslaven. Daarna sloot hij zijn studie af op een reguliere school. Tijdens zijn schooltijd droomde Kumar er van om politieman te worden. Hij zei: 'Ik wil poli-tiemanagent worden, zodat ik alle criminelen kan oppakken en tegelijk kan ik de goede mensen in ons dorp helpen en beschermen. Ik wil een goede naam hebben in mijn omgeving.'
Dromen komen uit

Nadat Kumar zijn tiende staatsexamen had behaald, ging hij werken op het kantoor van IJM in Banga-lore. Hij zegt hierover: 'Toen ik nog een kind was wilde ik al graag mensen dienen en helpen. Ik ben zelf het beste voorbeeld voor andere dwangarbeiders. Ik heb zelf in die situatie gezeten.'

Toen hij ongeveer vier jaar voor IJM had gewerkt, besloot Kumar om weer naar school te gaan en te gaan studeren voor maatschappelijk werker. Hij is momenteel bezig om dat diploma te behalen, zodat hij mensen die net als hijzelf slaaf geweest zijn, rechtstreeks kan helpen. In zijn eigen woorden: 'Als maatschappelijk werker kan ik hun problemen onderkennen en hen de juiste hulp bieden.'

Kumar is ondertussen de beste van zijn klas en zijn onderwijzers zeggen dat hij een leidersfiguur is in zijn groep. Op de vraag of hij er ooit van droomde om aan een college te studeren, zegt hij: 'Nee, helemaal nooit! Hieraan heb ik echt nooit gedacht. Ik wilde wel graag naar school, maar dit had ik nooit voor mogelijk gehouden!'

Kumar vertelt dat hij belangrijke leiderschapsvaardigheden heeft geleerd van zijn vrienden en collega's bij IJM. Hij komt vaak op bezoek in de schoolvakanties en op dit moment helpt hij in zijn zomervakantie bij het afwikkelen van administratieve taken.

Kumar is er op gebrand om zijn diploma maatschappelijk werk ge behalen, zodat hij zijn roeping in praktijk kan gaan brengen. Ondertussen vindt hij het heerlijk om op school zijn verhaal aan anderen te vertellen – hij zegt dat zijn onderwijzers en medestudenten altijd geschokt reageren als zij horen dat hij zelf slaaf is geweest. Hij voegt er aan toe: 'Ik vond het moeilijk om te kiezen wat ik later zou willen worden, maar nu denk ik dat ik echt iets heb bereikt. Er zijn zoveel mensen zoals ik en ik wil hen helpen.'

Realisatie: WebNL | Copyright 2017 | International Justice Mission Nederland | Privacy verklaring | Algemene voorwaarden