Verdrinkend kind

01 maart 2013

“Wanneer je voorbij water fietst en je ziet een kind verdrinken, zou je het kind dan redden?”
Deze vraag legt filosoof Peter Singer ons voor. De meeste mensen zullen niet twijfelen, niet om zich heen kijken of iemand anders gaat, maar direct het water ingaan om het kind te redden. We zouden zelfs van een morele verplichting kunnen spreken.

Maar zou het verschil maken of jij de enige bent die het water in gaat? Maakt het uit dat je kleding vies wordt? En wat als je niet zeker weet of jouw actie verschilt uitmaakt? Misschien is het al te laat… En zou het uitmaken of je het kind kent? En wat als je weet dat er morgen weer een kind in verdrinkingsnood is?

Als we langsrijden op onze fiets, op weg naar ons werk of op weg naar de winkel, nemen we volgens mij geen tot weinig tijd om over deze vragen na te denken. We handelen simpelweg. Een onschuldig kind willen we niet laten verdrinken. We hopen dat anderen hetzelfde zouden doen als het om ons kind zou gaan.

Vervolgens stelt Peter Singer nog een laatste vraag: maakt het dan verschil of het een buurkindje betreft, of een kind duizenden kilometers verderop?

Want miljoenen kinderen zitten te wachten tot ze gered worden. Zij verdrinken in het water van onrecht, door uitbuiting en onderdrukking. Miljoenen kinderen zouden opgelucht adem willen halen dat ze vanavond niet in het bordeel hoeven te werken, dat ze de volgende ochtend niet hoeven te sjouwen met zware stenen. Zij willen spelen en naar school toe, maar zitten vast in een situatie zonder uitzicht op verandering – tenzij iemand ingrijpt.

Dit zijn kinderen waar we de gezichten (nog) niet van kennen, de naam (nog) niet van weten.
Om hen te redden, moeten we simpelweg handelen.

Ik geloof dat menselijke waardigheid niet wordt bepaald door nationaliteit - en de verantwoordelijkheid om te zorgen voor menselijke waardigheid niet stopt bij de grens.
Vandaag de dag wordt de wereld gelijk gesteld aan een mondiaal dorp waarin we leven.
Als we durven in te zoomen, kunnen we op de hoogte zijn van wat er gebeurd met onze ‘verre naasten’. Niet alleen beschikken we over de informatie, we hebben ook toegang tot deze plaatsen. In tegenstelling tot vroeger is dit zelfs vrij gemakkelijk. We hebben toegang door slechts een paar uur te vliegen, we hebben toegang via het internet, via lokale organisaties en kerken, via onze ambassadeur. En we kunnen een verschil maken in hun
levens.

Onze undercovers zijn hiervan overtuigd. Ook al werken ze in landen waar duizenden kinderen als slaaf worden gehouden, het weerhoudt hen niet. Het gaat hen altijd om die ene. Ze zetten hun eigen leven op het spel. En er is altijd de dreiging dat ze te laat zijn. Om hun undercover identiteit niet in gevaar te brengen, zullen ze de kinderen nooit echt leren kennen.

Maar door hun werk krijgen deze kinderen een gezicht, leert de wereld hun naam kennen. Kinderen als Kumar, Suhana en Eliza.

Hoe ver zou jij willen gaan om een kind te redden?

 

Caroly Houmes

Directeur

blogs van Caroly Houmes
comments powered by Disqus

Realisatie: WebNL | Copyright 2017 | International Justice Mission Nederland | Privacy verklaring | Algemene voorwaarden