186 treden

24 januari 2017

Ben een paar dagen in Washington. Een heb ik gereserveerd voor een beetje sightseeing. Zo slenter ik over The Mall en zie dat werklieden de tribunes afbreken die waren opgezet voor de inauguratie van de nieuwe president. Vreemd idee dat achter de hekken, een paar honderd meter verderop in het Witte Huis, Trump nu de ene wet na de andere zit te tekenen. Zou hij nog plannen hebben om de strijd tegen mensenhandel serieus op te pakken? Ik heb hem er in de campagne niet over gehoord…

Ik bezoek vandaag enkele musea. Nee, in musea met moderne kunst zal je mij niet snel vinden. Vind het eerlijk gezegd maar gekkigheid dat er miljoenen worden uitgegeven aan schilderijen die ik maar moeilijk kan onderscheiden van de kleurplaten die mijn dochters dagelijks maken. Maar goed, volgens ‘kenners’ ben ik dan ook een cultuurbarbaar...

Wel ga ik naar het Holocaust Museum. Twintig jaar geleden bezocht ik dit museum ook al. En net als vandaag maakte het toen een onuitwisbare indruk op mij. Ik kijk op de grote foto’s in de ogen van mannen als Hitler, Himmler en Göring. Probeer iets te ontdekken dat hen onmenselijk maakt. Ik zie niets. Ze lijken zo op de man uit de straat. Zo gewoon. Zo ik.

Wel zie ik later de gruwelijke beelden van de massamoord op Joden, zigeuners, homo’s en gehandicapten. Het kwaad.

En dan zie ik iets waarvan ik mij niet kan herinneren dat het er twintig jaar geleden ook al was. Het is een ruimte waarin bezoekers geconfronteerd worden met de manier waarop de Duitsers Joden als slaven inzetten. Ik kijk naar foto's van de stairway to death. Een trap bij het Oostenrijkse Mauthausen waarop de slaven zware stenen omhoog moesten tillen.
Trede voor trede.
186 treden hoog.
Totdat zij niet meer konden… en doodvielen van pure uitputting. 


Never again…
De woorden staan groot afgedrukt op de plastic tas die ik krijg bij aankoop van een naslagwerk over het museum.

Never again…
Ik moet denken aan de miljoenen slaven die nu, anno 2017, een onmenselijk bestaan lijden.
Omdat zij niet worden gezien als mens.
Omdat zij worden misbruikt als vervangbare gebruiksvoorwerpen.
Omdat er niemand is die om hen lijkt te geven.

Never again…
What you do matters.

You staat om het tasje geaccentueerd.

Niet Trump. Niet Rutte. Niet je buurman.
You. Wat jij doet, doet er toe.

Nu. Never again.

 

Wat doe jij nu?

Henk Jan Kamsteeg

Manager Storytelling

blogs van Henk Jan Kamsteeg
comments powered by Disqus

Realisatie: WebNL | Copyright 2017 | International Justice Mission Nederland | Privacy verklaring | Algemene voorwaarden