Onvergetelijk

30 september 2016

Er zijn van die momenten in je leven die je nooit zal vergeten.
Vanmiddag was zo'n moment.

Het was toen we binnenkwamen in een ruimte van een overheidsgebouw in Bangalore. We stonden op het punt drie door IJM bevrijde slaven te ontmoeten.
We waren nog maar net binnen toen de oudste van de drie mannen ons met diverse gebaren iets wilde duidelijk maken. Hij stond op en greep met zijn handen naar zijn keel. Op het moment dat hij losliet, liet hij een brede glimlach zien en maakte hij korte buigingen. Ook al had ik op dat moment nog geen idee wat hij nu precies wilde zeggen, kon ik het niet laten een arm om hem heen te slaan. De man straalde geluk uit. Dit moment wilde ik met hem delen.

Onze IJM-collega's vertaalden gelukkig snel wat deze bijzondere man ons probeerde te zeggen: "Als IJM mij niet had bevrijd, was ik doodgegaan in slavernij..."

De verhalen die we vanmiddag te horen krijgen, verklaren zijn woorden. Bij dezen het verhaal van de 31-jarige Marappan.

"Ik zat een jaar lang vast als slaaf in een steenfabriek. Samen met mijn vrouw en drie kinderen. Mijn oom had geregeld dat we in de fabriek aan de slag konden en een voorschot zouden krijgen van 55.000 roepies. Wat hij en wij niet wisten, was dat dit een valstrik was van de eigenaar van de fabriek. De eerste maand leek er nog niets aan de hand. Maar toen wij onze kinderen wilden bezoeken, die bij mijn ouders waren, mochten we het terrein niet verlaten. Pas toen de overheid voor een volkstelling eiste dat iedereen in de streek naar zijn geboortedorp ging, kreeg ik de kans mijn kinderen op te halen. Mijn vrouw moest echter op het terrein blijven.
Wij moesten van 2:00 's nachts tot 19:00 's avonds werken. Eerst dacht ik nog dat ik door ons harde werken mijn lening kon afbetalen, maar al snel bleek dit niet het geval te zijn.
Als ik wilde rusten, mocht dit niet. Samen met mijn vrouw moest ik dagelijks 2000 stenen maken. Toen ik een keer ziek werd, kwam de eigenaar naar mij toe en begon te schreeuwen. Hij liet een dokter komen die mij een spuit gaf en vervolgens werd ik weer aan het werk gezet.

Mijn grootste angst was dat ik nooit meer vrij zou komen. Het was niet de angst voor gebrek aan voedsel of medische zorg. Ik had geen hoop meer. Geen dromen.

Pas toen een familielid van onze situatie hoorde, kwam ik in contact met iemand van IJM. Dit betekende onze bevrijding. We kregen direct een vrijheidscertificaat van de overheid. We werden enkele jaren door IJM begeleid. Mijn kinderen gaan nu naar school. En mijn vrouw en ik verdienen ons geld in de bouw. We zijn gelukkig. Niemand die ons nog iets kan verplichten."

Henk Jan Kamsteeg

Manager Storytelling

blogs van Henk Jan Kamsteeg
comments powered by Disqus

Realisatie: WebNL | Copyright 2017 | International Justice Mission Nederland | Privacy verklaring | Algemene voorwaarden