Totdat zij bevrijd zijn

29 september 2016

Uit het raam van ons vliegtuig zien we de straten van Mumbai liggen waar wij de afgelopen dagen doorheen zijn gereden.
De straten waar trottoirs zijn bedekt met hopen afval en waar complete gezinnen onder een zeiltje hun onderkomen hebben gebouwd.
De straten waar de armsten zich niet eens het meest zorgen maken of ze die dag wel voldoende te eten kunnen vinden, maar waar de grootste angst de angst voor geweld is. Zelfs een bezoek aan een toilet - lees: een open plek ergens tussen de treinrails - is niet veilig. Meisjes en jongens kunnen zomaar een krotje in worden getrokken om verkracht te worden. Zonder dat de daders ook maar een kleine kans hebben hiervoor te worden opgepakt en gestraft.

We zijn op weg naar Bangalore. Een miljoenenstad in het zuiden van India waar de armsten er niet beter af zijn. We bezoeken het team van IJM dat zich inzet tegen moderne slavernij. In de stad waar 's werelds grootste IT-bedrijven miljoenen verdienen, werken talloze gezinnen tot soms wel twintig uur per dag om een steeds hoger oplopende lening af te betalen. Ze zitten vast in slavernij. Een leven zonder ook maar enig uitzicht om ooit onder het juk van de slaveneigenaren vandaan te komen. Onvoorstelbare uitzichtloosheid.

We kennen de verhalen.

Verhalen van gevluchte slaven die werden opgepakt en de keuze kregen of ze vermoord wilden worden of hun handen afgehakt. Ze kozen voor de laatste optie...

Verhalen van tempels die werden gebouwd op het terrein waar slaven moesten werken, om de vrouwen en meisjes die werden vastgehouden ritueel te verkrachten.

Verhalen van kinderen van nog geen drie jaar jong die dagen in de brandende zon moeten werken en mishandeld worden wanneer zij hun werk niet goed en snel genoeg doen.

Het zijn de verhalen die doen beseffen dat het woord slavernij nauwelijks beschrijft wat de slachtoffers wordt aangedaan. Marteling komt meer in de buurt. En hel nog meer.

Deze hel gaan wij bezoeken. En de collega's van IJM die door reddingsacties, trainingen aan politieagenten en het initiëren van nieuwe landelijke wetten voorgoed een einde aan slavernij willen maken.

We kijken uit de raampjes van het vliegtuig. We zien de uitgestrekte rijstvelden, steenfabrieken en steengroeves liggen. Heel vaag zien we vanuit grote hoogte dat er mensen aan het werk zijn. Anonieme stipjes. Mensen van vlees en bloed die alle hoop op een leven in vrijheid verloren hebben. Kinderen, vrouwen en mannen naar wie IJM op zoek blijft.
Totdat wij hen vinden.
Totdat zij bevrijd zijn.
Totdat zij kunnen terugkeren naar hun eigen beloofde land.

Henk Jan Kamsteeg

Manager Storytelling

blogs van Henk Jan Kamsteeg
comments powered by Disqus

Realisatie: WebNL | Copyright 2017 | International Justice Mission Nederland | Privacy verklaring | Algemene voorwaarden